De houder staat voorin
De eerste bladzijden gaan over u, niet over de hond. Daar staan naam, adres en meestal een telefoonnummer van de houder. Die gegevens moeten kloppen, want samen met het chipnummer vormen zij de koppeling tussen dier en mens. Verhuist u, dan is dit een van de plekken die moet worden bijgewerkt, en niet de enige, want ook de registratie in de databank hoort mee te veranderen. In sommige paspoorten is ruimte voor meerdere houders onder elkaar, zodat een overdracht zichtbaar blijft. Is die ruimte er niet, dan wordt de wijziging op een andere manier vastgelegd. Uw dierenarts weet hoe dat in de praktijk gaat.
De beschrijving van de hond
Daarna volgt de beschrijving: naam, soort, ras, geslacht, geboortedatum en vachtkleur of bijzondere kenmerken. Bij veel paspoorten hoort ook ruimte voor een foto. Die rubriek lijkt onbelangrijk, maar juist hier ontstaan misverstanden. Een geboortedatum die niet strookt met de leeftijd die de hond oogt, of een rasaanduiding die niet past bij het dier voor u, is een reden om door te vragen. De beschrijving is ook wat een dierenarts in het buitenland als eerste vergelijkt met het dier dat op tafel staat. Klopt die niet, dan begint elk gesprek met een achterstand.
Chip, entingen en behandelingen
Het hart van het document bestaat uit drie blokken. Het eerste legt het chipnummer vast, met de plaats en de datum waarop de chip is aangebracht. Het tweede is de rabiesenting: welk vaccin, welk chargenummer, wanneer gegeven en tot wanneer geldig, met stempel en handtekening van de dierenarts. Het derde blok is voor overige entingen en voor behandelingen tegen parasieten, waaronder de wormkuur die sommige landen verlangen. Voor die pagina geldt: een sticker zonder datum of zonder handtekening is niet af. Blijf dan niet op een goede afloop hopen, maar laat het aanvullen zolang u nog thuis bent.
De rubrieken die vaak leeg blijven
Achterin staan doorgaans rubrieken die u zelden ingevuld ziet: klinisch onderzoek, behandeling tegen lintworm, legalisatie en overige aantekeningen. Dat ze leeg zijn is meestal terecht, want ze worden alleen gebruikt als een bestemming erom vraagt. Toch is het goed te weten dat ze bestaan. Wie plotseling naar een land reist dat een verklaring van de dierenarts verlangt, moet die verklaring in het paspoort kunnen laten opnemen, en dat kan alleen als er nog ruimte is en het document niet vol zit.
